Na de zoveelste aanvaring met een leverancier die weer prutswerk afleverde, in dit geval het restaureren van een motobike vroeg het slachtoffer (een gast in het hotel) zich af waarom heel veel Vietnamesen niet nastreven om iets perfects af te leveren. Wij noemen dat broddelwerk.
In een flits gingen er de beelden van de afgelopen 6 jaar door mij heen en voor grootste deel was dat dus het bekende broddelwerk. Stel nu dat je als Vietnamees vanaf de geboorte alleen maar prutswerk om je heen zie ga je dat, denk ik, als de standaard beschouwen, en borduurt daar vrolijk op verder. Daar komt dan nog bij dat de ontvanger in het algemeen nooit klaagt waarbij dus bij de leverancier alweer een bevestiging binnenkomt dat het goed was.
In Holland worden we vanaf de geboorte omgeven door perfectie en we zien regelmatig onze ouders op hoge poten klagen bij een leverancier als het dat bij uitzondering niet is.
In Vietnam heb je dan ook nog het fenomeen dat het land overspoelt wordt door Chinese rotzooi en dat maakt het er echt niet beter op.
Een recente (Chinese) anekdote....
Een souvenir winkeltje van de buurman hier om de hoek hangt, sinds TET (vietnamees nieuwjaar) er begint aan te komen, vol met de Vietnamese/Chinese versie van onze kerstballen. Zo ook een set lichtjes in de vorm van de ook in Holland bekende Chinese string met rode rotjes. Een paar honderd felle rode lampjes op 220 volt met zelfs een muziekje erbij, gelukkig uit te schakelen. Ik zag er wel wat in en kocht er 2 voor 4 euro elk. Hang dat effe in het restaurant en doe het aan, met het idee om er meer te kopen en ze aan de buitenkant van het gebouw op te hangen.
Zag er echt leuk uit enik ging weer naar boven. Een half uur later wat geroep van de serveerster... staat er de fik in, de vlammen sloegen uit het bijbehorende muziek doosje. Was snel uit natuurlijk en ondertussen bleken ze de 2e set apart gelegd te hebben omdat het naar verbrand plastic stonk.
Enfin, ik een paar dagen later terug met het verhaal "after one hour boemmm, ting ting (hetekent zoiets als geld terug). Hij wees vrolijk op zijn lichtjes die het al 8 uur zonder brand volhielden en geen geld terug natuurlijk. Ik nog een paar keer.. boemmm, ting ting, geen resultaat. Totdat hij de 2e set in zijn stopkontakt deed en er direct een zwarte walm plasticbrand uit het doosje kwam. Toen plotseling in gebarentaal, sam/sam. Meer zit er toch niet in dacht ik.
Sunday, January 15, 2012
Thursday, November 25, 2010
Een land van doeners
Kan ook vertaald worden met "ze doen maar wat"
Je steekt over bij een verkeerslicht over het zebrapad, ben je halverwege stopt er een motobike vlak voor je neus, zonder blikken of blozen.
Een priveleraar geeft Engelse les aan een kind van 10 jaar, midden in de les doet oma keihard de tv aan.
Bij het bouwen van een douche is het best handig als het afvoerputje ergens onder de douche zit en niet 3m verder.
In een restaurant is het beter om het bestek vooraf te brengen en niet als het eten al koud is.
Waarom moet de laatste van de 5 motobikes die voor de deur wordt geparkeerd nu totaal de deur blokkeren.
Een voetpad mag je ook gebruiken om met de motobike een shortcut te nemen als iedereen voor het stoplicht staat te wachten.
Zebrapaden zijn aangelegd om de schilders te laten oefenen is het maken van witte vlakken, is handig voor een toekomstige verbouwing.
Een restauratie van een 4 eeuwen oude poort mag best opgeleukt worden met wat hedendaagse fratsels.
Het is mogelijk dat staatsbedrijven die allemaal zeer slecht presteren toch in de top 500 van best presterende bedrijven staan.
Je mag best 2 tolpoortjes op 5m van elkaar neerzetten, zolang ze maar van verschillende bedrijven zijn.
Als je in aanmerking wilt komen voor een onderscheiding dien je de organisatoren vooraf flink te sponsoren. Je hoeft daar zelf niet achtereen, zel bellen je wel.
Friday, July 23, 2010
tegenstellingen
Naar aanleiding van het bekend worden dat het merendeel van branden het gevolg was van kortsluiting is er een onderzoek geweest naar de producenten van electra.
De ene krant, Than Nien Weekly vermeldt dat van de 306 onderzochte fabrieken er 304 gevaarlijke electra produceren. Ofwel de isolatie was van gerecycled plastic dat kon breken of er zat veel te weinig koper in. Een van de fabrieken zei doodleuk dat ze voornamelijk leverden aan de binnenlanden en die hadden meer belang bij een lage prijs dan in veiligheid.
De andere krant Vietnam News schreef een dag later dat de regering de electra bedrijven had opgedragen om meer te exporteren want de kwaliteit kon zich meten op de wereldmarkt.
Vietnam News is een spreekbuis van de overheid en onder volledige supervisie van de partij, Than Nien Weekly is ooit opgericht door Ho Chi Minh en dan moet je van goeie huize komen om die het zwijgen op te leggen. Zij zijn ook de enige die met regelmaat schrijven over corruptie bij de overheid.
Nog een...
Vinashin de stateowned grootste scheepsbouwer in Vietnam kwam bij Vietnam News altijd met prachtige artikelen in de krant als er weer een schip te water werd gelaten.
Than Nien Weekly schreef een paar weken geleden in een pagina groot artikel dat het bedrijf
zo goed als failliet was, een schuld van 4,6 miljard usd, dat de CEO op non aktief
was gesteld en er een crimineel onderzoek zou volgen. Zijn zoon en neef die ook ergens in het bedrijf op een hoge positie zaten zullen zich niet lekker gevoeld hebben.
De ene krant, Than Nien Weekly vermeldt dat van de 306 onderzochte fabrieken er 304 gevaarlijke electra produceren. Ofwel de isolatie was van gerecycled plastic dat kon breken of er zat veel te weinig koper in. Een van de fabrieken zei doodleuk dat ze voornamelijk leverden aan de binnenlanden en die hadden meer belang bij een lage prijs dan in veiligheid.
De andere krant Vietnam News schreef een dag later dat de regering de electra bedrijven had opgedragen om meer te exporteren want de kwaliteit kon zich meten op de wereldmarkt.
Vietnam News is een spreekbuis van de overheid en onder volledige supervisie van de partij, Than Nien Weekly is ooit opgericht door Ho Chi Minh en dan moet je van goeie huize komen om die het zwijgen op te leggen. Zij zijn ook de enige die met regelmaat schrijven over corruptie bij de overheid.
Nog een...
Vinashin de stateowned grootste scheepsbouwer in Vietnam kwam bij Vietnam News altijd met prachtige artikelen in de krant als er weer een schip te water werd gelaten.
Than Nien Weekly schreef een paar weken geleden in een pagina groot artikel dat het bedrijf
zo goed als failliet was, een schuld van 4,6 miljard usd, dat de CEO op non aktief
was gesteld en er een crimineel onderzoek zou volgen. Zijn zoon en neef die ook ergens in het bedrijf op een hoge positie zaten zullen zich niet lekker gevoeld hebben.
Saturday, October 17, 2009
Lachende zonneschermen
Dit is een beetje een vervolg op "tsjonge tsjonge tsjonge, hoe kan dat nu weer", dus let op het wordt weer lachen.....
Zonneschermen, u weet wel die dingen die we in Holland bijna niet hebben bij gebrek aan veel zon. Ze hangen aan de buitenkant van uw huis, meestal gestreept, en doen een paar dagen per jaar hun werk. In Vietnam is dit anders, er zijn er miljoenen, veel zon, veel regen dus best praktisch.
Helaas, ze moeten er af in mijn straat. Afgelopen week zag je een delegatie aan beige uniformen, verkeerspolitie, huis aan huis vertellen dat ze er af moesten. Laat ik nu net 3 dagen ervoor een nieuw zonnescherm op de derde etage, zo'n 20 m boven de straat, hebben gehangen om te kijken of de aicrco wat minder vaak aan kon. Die moest er dus af.
Nou, dan hebben ze aan mij een slechte, en loop dus naar de beige uniformen toe om beleefd te vragen wat er aan de hand was. Het eerste antwoord was: "it's not nice". Leuk gevonden, dus ik zeg direct of hij zijn uniform wilde uittrekken want ik vind het ook "not nice". Dat kwam natuurlijk niet over, gevoel voor humor is af en toe problematisch hier. Dus ik probeer het opnieuw...
"not nice" is een mening en geen wet, zo simpel is dat, dus ik zei "no". Hij brabbelde weer wat en ik zei weer "no". Er zou een brief komen met uitleg. Stuur er maar 100, zei ik, antwoord is nog steeds "no". Inmiddels zijn er een aantal geruchten over een andere vertaling van "not nice", ik noem ze op....
Ze hangen over staatseigendom heen (de straat), klopt soms... Ze hangen te laag en een vrachtwagen kan het er af rijden, zal best ergens waar zijn.... Ze hangen te dicht op de electriciteits kabels, soms...
Inmiddels zijn een aantal aanbidders van beige uniformen druk bezig om de zonneschermen te verwijderen. Ze doen hun best maar, ik doe niks.
Nu het waarom...
Ergens achter een buro zit iemand van het lokale bestuur te bedenken wat nu weer te doen vandaag. Al peinzend kijkt hij/zij naar buiten en ziet daar al die eeuwenoude zonneschermen. Deze zijn natuurlijk een gevaar voor de samenleving, ze kunnen bijten. Daar gaan we wat aan doe en schrijft een nota aan de hoofdbromsnor. Die geeft dat weer door en zo gauw hij de deur uit is krabben de adjunct bromsnorren zich achter de oren hoe ze dit nu weer moeten uitleggen aan de werkvloer. Roep maar gewoon "not nice" zegt de bromsnor achter de gesloten deur, dat snappen ze wel en loopt met afgezakte schouders, moedeloos, weer terug naar zijn lege buro.
Zuchtend laat hij zich in zijn stoel zakken en zit uit te rekenen hoeveel jaar er nog rest tot zijn pensioen.
Het lokale bestuur kijkt de volgende dag weer peinzend uit de ramen, gelukkig beschermd tegen de felle zon door een zonnescherm. Plotseling valt haar/zijn blik op al die mensen die daar buiten lopen..........
Zonneschermen, u weet wel die dingen die we in Holland bijna niet hebben bij gebrek aan veel zon. Ze hangen aan de buitenkant van uw huis, meestal gestreept, en doen een paar dagen per jaar hun werk. In Vietnam is dit anders, er zijn er miljoenen, veel zon, veel regen dus best praktisch.
Helaas, ze moeten er af in mijn straat. Afgelopen week zag je een delegatie aan beige uniformen, verkeerspolitie, huis aan huis vertellen dat ze er af moesten. Laat ik nu net 3 dagen ervoor een nieuw zonnescherm op de derde etage, zo'n 20 m boven de straat, hebben gehangen om te kijken of de aicrco wat minder vaak aan kon. Die moest er dus af.
Nou, dan hebben ze aan mij een slechte, en loop dus naar de beige uniformen toe om beleefd te vragen wat er aan de hand was. Het eerste antwoord was: "it's not nice". Leuk gevonden, dus ik zeg direct of hij zijn uniform wilde uittrekken want ik vind het ook "not nice". Dat kwam natuurlijk niet over, gevoel voor humor is af en toe problematisch hier. Dus ik probeer het opnieuw...
"not nice" is een mening en geen wet, zo simpel is dat, dus ik zei "no". Hij brabbelde weer wat en ik zei weer "no". Er zou een brief komen met uitleg. Stuur er maar 100, zei ik, antwoord is nog steeds "no". Inmiddels zijn er een aantal geruchten over een andere vertaling van "not nice", ik noem ze op....
Ze hangen over staatseigendom heen (de straat), klopt soms... Ze hangen te laag en een vrachtwagen kan het er af rijden, zal best ergens waar zijn.... Ze hangen te dicht op de electriciteits kabels, soms...
Inmiddels zijn een aantal aanbidders van beige uniformen druk bezig om de zonneschermen te verwijderen. Ze doen hun best maar, ik doe niks.
Nu het waarom...
Ergens achter een buro zit iemand van het lokale bestuur te bedenken wat nu weer te doen vandaag. Al peinzend kijkt hij/zij naar buiten en ziet daar al die eeuwenoude zonneschermen. Deze zijn natuurlijk een gevaar voor de samenleving, ze kunnen bijten. Daar gaan we wat aan doe en schrijft een nota aan de hoofdbromsnor. Die geeft dat weer door en zo gauw hij de deur uit is krabben de adjunct bromsnorren zich achter de oren hoe ze dit nu weer moeten uitleggen aan de werkvloer. Roep maar gewoon "not nice" zegt de bromsnor achter de gesloten deur, dat snappen ze wel en loopt met afgezakte schouders, moedeloos, weer terug naar zijn lege buro.
Zuchtend laat hij zich in zijn stoel zakken en zit uit te rekenen hoeveel jaar er nog rest tot zijn pensioen.
Het lokale bestuur kijkt de volgende dag weer peinzend uit de ramen, gelukkig beschermd tegen de felle zon door een zonnescherm. Plotseling valt haar/zijn blik op al die mensen die daar buiten lopen..........
Friday, October 09, 2009
Oorzaak en gevolg
Een jaar lang een schrijversblok, een geenzinblok, en/of een geentijdblock, maar de inspiratie daalde tijdens een glas veels te sterke koffie en een zaterdagkrant weer neder in de hongerige vingers achter mijn toestenbord, gelukkig maar. Stel je voor dat er hier niets gebeurd dan zou ik mij toch ernstig gaan afvragen of ik wel op de goeie plek zit.
Een van de meest interessante onderwerpen hier is te bedenken, of te onderzoeken waarom iets raars gebeurd. Je kan er een encyclopedie aan schrijven. Dagelijks, 365 dagen per jaar, gebeuren er wel zaken waarbij je je afvraagd... "tsjonge, tsjonge, tsjonge, hoe kan dat nu weer". Maar gelukkig, na 365 dagen komen er patronen naar boven en wordt het duidelijker. Of het echt waar is, zal door een stoet aan wetenschappers en nota's en nog meer tijdverlies wel ooit bewezen worden, maar ik ben heel simpel, met boerenverstand kom je al een stuk verder. Dus let op.....
De methode die we gaan gebruiken is al een fenomeen op zich... Bezoekt de overheid
een fabriek, een regio, een stad dan wordt dat een dag later breed uitgemeten in de staatskranten. Het begint met "in de hemel prijzen", waarbij je het gevoel krijgt dat ze het nirwana hebben gevonden en ergens halverwege veranderd dat in een aantal fikse "draaien om de oren". Eerlijk gezegd vermoed ik dat dat laatste een meer getrouw beeld van de werkelijkheid is dan de eerste. Dit verhaal wordt dan jaarlijks bij het bezoek herhaald, dus je krijgt het gevoel dat er in een jaar niets is veranderd. Is dat zo dan wordt er snel een vergelijking getrokken met 50 jaar terug, Vietnamese middeleeuwen, en zowaar men is in staat geweest auto's te laten rijden, een wonderbaarlijke vooruitgang voor de fabriek, regio of stad.
Oorzaak en Gevolg.
Het Nirwana of het "in de hemel prijzen"...
Alles wordt beter dan in het verleden, hoeraaaaaa. Met deze zin hebben we het eerste deel afgesloten.
Gevolg....
Jarenlang zijn er al plannen en memoranda dat er schoolmelk moet komen op de scholen. Het is er nog niet. Was het er wel, dan ging dat dus via een openbare aanbesteding en de staat won.
Maar het is er niet en de reden is als volgt.
Bij het mogelijk maken van schoolmelk zijn minstens 3 ministeries betrokken, Onderwijs, Gezondheid en Financien. (Waarschijnlijk zijn het er nog wel meer). Een van de drie wordt als coordinator aangewezen, maar dan een coordinator zonder bevoegdheden. De coordinator weet dit en houdt low profile want ziet het op voorhand al mislukken. Dan verschijnt er na jaren een rapport waarin staat dat er na jaren proberen nog geen schoolmelk is en wordt er een reactie gevraagd van de betrokken ministeries. Minstens een meldt dan dat met druk bezig is met een onderzoek dat dan waarschijnlijk ergens het jaar daarop klaar zal zijn. Minstens een heeft geen commentaar. De verlegen coordinator meldt dat men natuurlijk de andere ministeries geen opdrachten kan geven, maar men al wel een nota heeft gestuurd of men er enigzinds over na wil denken.
Oorzaak 1.
De Nederlandse term heet multidisiplinaire aanpak, ministerie overschrijdende stuurgroep.
Dit doet men hier wel soms, maar alleen voor de vorm, niet voor de inhoud. Er staat nergens in de opdracht: "hoe je het doet maakt me niet uit, maar je zorgt er gewoon voor dat het gebeurd".
Oorzaak 2.
De premier heeft geen bevoegdheden om de ministeries de wet voor te schrijven, Hij is de hoofdbaron van een aantal koninkrijken. En zeg nu zelf... wie is er belangrijker, de Baron van Huppeldepup of de Koning van Timboektoe.
Dit voorbeeld van oorzaak en gevolg heeft ontelbare varianten, kan er een boek over schrijven, maar we zijn er nog niet. Ook deze oorzaken hebben weer een oorzaak. Nu moet ik wel voorzichtig zijn want het zou kunnen dat dat als anti-Vietnamees wordt beschouwd en dan heb je een groot probleem. Lees dus tussen de regels door.
Oorzaak 3 van oorzaak 1 en 2.
De politieke structuur is totaal anders dan in b.v. Nederland. Wij hebben partijen die met compromissen en al proberen een regering iets te laten doen. Dat lukt vaak wel ondanks tegenwerking van partijen die niet in het compromis worden betrokken. We hebben dan ook het fenomeen dat als men er op bestuursniveau een zooitje van maakt ze de volgende keer lekker niet meer mee mogen doen. Dit mechanisme ontbreekt hier.
Gelukkig is iedereen lid van dezelfde partij, een voorwaarde om uberhaupt ook maar mee te mogen doen, en dit voorkomt compromissen. De partij bepaalt want goed voor je is en zet er ministeries neer die dit moeten uitvoeren. De instructie is heel vaag, in de trant van, "zorg ervoor dat het beter gaat" en rapporteer aan het einde dat het ook beter is gegaan, Dit voorkomt meteen mislukkingen en slechte reviews.
Bindende oorzaak.
Zet bij deze hele systematiek nu mensen die het woord pragmatisch niet hebben kunnen lezen, een opleiding hebben gehad die niets met de praktijk had te maken en je hebt een soepel draaiend niet werkend systeem gecreeerd.
In dit verhaal kan ik ook het woord melk vervangen door cashewnoten en school door plantages en dan wordt duidelijk waarom er na een investering vam miljoenen en 1000 ha. er geen boeren meer zijn die daar cashewnoten produceren. Ze doen allemaal iets met rubberbomen want dat levert meer op.
En nu maar hopen dat de inspiratie niet weer een jaar wegblijft, dit was weer genieten achter een toetsenbord.
Een van de meest interessante onderwerpen hier is te bedenken, of te onderzoeken waarom iets raars gebeurd. Je kan er een encyclopedie aan schrijven. Dagelijks, 365 dagen per jaar, gebeuren er wel zaken waarbij je je afvraagd... "tsjonge, tsjonge, tsjonge, hoe kan dat nu weer". Maar gelukkig, na 365 dagen komen er patronen naar boven en wordt het duidelijker. Of het echt waar is, zal door een stoet aan wetenschappers en nota's en nog meer tijdverlies wel ooit bewezen worden, maar ik ben heel simpel, met boerenverstand kom je al een stuk verder. Dus let op.....
De methode die we gaan gebruiken is al een fenomeen op zich... Bezoekt de overheid
een fabriek, een regio, een stad dan wordt dat een dag later breed uitgemeten in de staatskranten. Het begint met "in de hemel prijzen", waarbij je het gevoel krijgt dat ze het nirwana hebben gevonden en ergens halverwege veranderd dat in een aantal fikse "draaien om de oren". Eerlijk gezegd vermoed ik dat dat laatste een meer getrouw beeld van de werkelijkheid is dan de eerste. Dit verhaal wordt dan jaarlijks bij het bezoek herhaald, dus je krijgt het gevoel dat er in een jaar niets is veranderd. Is dat zo dan wordt er snel een vergelijking getrokken met 50 jaar terug, Vietnamese middeleeuwen, en zowaar men is in staat geweest auto's te laten rijden, een wonderbaarlijke vooruitgang voor de fabriek, regio of stad.
Oorzaak en Gevolg.
Het Nirwana of het "in de hemel prijzen"...
Alles wordt beter dan in het verleden, hoeraaaaaa. Met deze zin hebben we het eerste deel afgesloten.
Gevolg....
Jarenlang zijn er al plannen en memoranda dat er schoolmelk moet komen op de scholen. Het is er nog niet. Was het er wel, dan ging dat dus via een openbare aanbesteding en de staat won.
Maar het is er niet en de reden is als volgt.
Bij het mogelijk maken van schoolmelk zijn minstens 3 ministeries betrokken, Onderwijs, Gezondheid en Financien. (Waarschijnlijk zijn het er nog wel meer). Een van de drie wordt als coordinator aangewezen, maar dan een coordinator zonder bevoegdheden. De coordinator weet dit en houdt low profile want ziet het op voorhand al mislukken. Dan verschijnt er na jaren een rapport waarin staat dat er na jaren proberen nog geen schoolmelk is en wordt er een reactie gevraagd van de betrokken ministeries. Minstens een meldt dan dat met druk bezig is met een onderzoek dat dan waarschijnlijk ergens het jaar daarop klaar zal zijn. Minstens een heeft geen commentaar. De verlegen coordinator meldt dat men natuurlijk de andere ministeries geen opdrachten kan geven, maar men al wel een nota heeft gestuurd of men er enigzinds over na wil denken.
Oorzaak 1.
De Nederlandse term heet multidisiplinaire aanpak, ministerie overschrijdende stuurgroep.
Dit doet men hier wel soms, maar alleen voor de vorm, niet voor de inhoud. Er staat nergens in de opdracht: "hoe je het doet maakt me niet uit, maar je zorgt er gewoon voor dat het gebeurd".
Oorzaak 2.
De premier heeft geen bevoegdheden om de ministeries de wet voor te schrijven, Hij is de hoofdbaron van een aantal koninkrijken. En zeg nu zelf... wie is er belangrijker, de Baron van Huppeldepup of de Koning van Timboektoe.
Dit voorbeeld van oorzaak en gevolg heeft ontelbare varianten, kan er een boek over schrijven, maar we zijn er nog niet. Ook deze oorzaken hebben weer een oorzaak. Nu moet ik wel voorzichtig zijn want het zou kunnen dat dat als anti-Vietnamees wordt beschouwd en dan heb je een groot probleem. Lees dus tussen de regels door.
Oorzaak 3 van oorzaak 1 en 2.
De politieke structuur is totaal anders dan in b.v. Nederland. Wij hebben partijen die met compromissen en al proberen een regering iets te laten doen. Dat lukt vaak wel ondanks tegenwerking van partijen die niet in het compromis worden betrokken. We hebben dan ook het fenomeen dat als men er op bestuursniveau een zooitje van maakt ze de volgende keer lekker niet meer mee mogen doen. Dit mechanisme ontbreekt hier.
Gelukkig is iedereen lid van dezelfde partij, een voorwaarde om uberhaupt ook maar mee te mogen doen, en dit voorkomt compromissen. De partij bepaalt want goed voor je is en zet er ministeries neer die dit moeten uitvoeren. De instructie is heel vaag, in de trant van, "zorg ervoor dat het beter gaat" en rapporteer aan het einde dat het ook beter is gegaan, Dit voorkomt meteen mislukkingen en slechte reviews.
Bindende oorzaak.
Zet bij deze hele systematiek nu mensen die het woord pragmatisch niet hebben kunnen lezen, een opleiding hebben gehad die niets met de praktijk had te maken en je hebt een soepel draaiend niet werkend systeem gecreeerd.
In dit verhaal kan ik ook het woord melk vervangen door cashewnoten en school door plantages en dan wordt duidelijk waarom er na een investering vam miljoenen en 1000 ha. er geen boeren meer zijn die daar cashewnoten produceren. Ze doen allemaal iets met rubberbomen want dat levert meer op.
En nu maar hopen dat de inspiratie niet weer een jaar wegblijft, dit was weer genieten achter een toetsenbord.
Thursday, October 23, 2008
Jammer dan, te klein
Internet Vietnam was even in rep en roer, e-papers, bloggers, forums, ze hadden het er allemaal over.
Wat gebeurde er...
Het minsterie van gezondheid had bepaald dat burgers kleiner dan 1.50 of lichter dan 40 kg ongeschikt waren om zich motorisch voort te bewegen. Ze zouden een gevaar vormen voor de
wat zwaardere of langere weggebruikers. Het ministerie vond dat deze groep alleen geschikt was om met hun kleine beentjes trapbewegingen te maken op een voertuig met een stuur en twee kleine wielen.
De politie meldde desgevraagd of het de bedoeling was dat de bromsnorren zouden worden uitgerust met draagbare weegschalen en meetlinten. Ongevraagd meldde zij ook nog dat er geen statistieken waren die aantoonden dat onze kleine medemens de veroorzaker was van een aanzienlijke hoeveelheid ongelukken. Prive vertelden zij dat als het ministerie 10 jaar geleden voldoende weegschalen en meetlinten had uitgedeeld zij met graagte deze statistieken zouden verstrekken.
Stilte, en toen barstte het los.....
Ik vertaal..... zijn ze nu helemaal van god los, hebben zeker niets beters te doen, zal wel een neefje van een of andere hotemetoot zijn die vergeten was scholen te bezoeken.... ga zo maar door. Toppunt was een reactie een paar dagen later, dat de volgende stap van het ministerie waarschijnlijk zou zijn dat vrouwen met een bustemaat van 74 of minder ook heel snel moesten gaan leren hoe je trapbewegingen dient te maken.
Het ministerie zweeg in alle talen......
Het neefje zal waarschijnlijk nu wel naar school gestuurd worden.
Wat gebeurde er...
Het minsterie van gezondheid had bepaald dat burgers kleiner dan 1.50 of lichter dan 40 kg ongeschikt waren om zich motorisch voort te bewegen. Ze zouden een gevaar vormen voor de
wat zwaardere of langere weggebruikers. Het ministerie vond dat deze groep alleen geschikt was om met hun kleine beentjes trapbewegingen te maken op een voertuig met een stuur en twee kleine wielen.
De politie meldde desgevraagd of het de bedoeling was dat de bromsnorren zouden worden uitgerust met draagbare weegschalen en meetlinten. Ongevraagd meldde zij ook nog dat er geen statistieken waren die aantoonden dat onze kleine medemens de veroorzaker was van een aanzienlijke hoeveelheid ongelukken. Prive vertelden zij dat als het ministerie 10 jaar geleden voldoende weegschalen en meetlinten had uitgedeeld zij met graagte deze statistieken zouden verstrekken.
Stilte, en toen barstte het los.....
Ik vertaal..... zijn ze nu helemaal van god los, hebben zeker niets beters te doen, zal wel een neefje van een of andere hotemetoot zijn die vergeten was scholen te bezoeken.... ga zo maar door. Toppunt was een reactie een paar dagen later, dat de volgende stap van het ministerie waarschijnlijk zou zijn dat vrouwen met een bustemaat van 74 of minder ook heel snel moesten gaan leren hoe je trapbewegingen dient te maken.
Het ministerie zweeg in alle talen......
Het neefje zal waarschijnlijk nu wel naar school gestuurd worden.
Wednesday, September 17, 2008
Ben je helemaal belazerd!!
Af en toe kom je hier wel eens Hollanders tegen die ook al weer een tijdje in Saigon
of Vietnam wonen. Vaak gaat het dan kort over: "ga jij nog terug?" Bijna altijd is het
antwoord dan "nee". In december op een terrasje zitten met de krant en koffie
is blijkbaar een ongekende belevenis voor Hollanders.
Gisteren kwam ik iemand tegen die "waarschijnlijk wel" zei. Verwondering alom dus.
Hij gaf daar 3 redenen voor... toenemende aggressiviteit op straat, diezelfde ochtend
was hij getuige geweest, vlak voor zijn auto, van een taxichaufeur die een motobiker
aan het afranselen was. Dan zijn kinderen, die waarschijnlijk qua school en mentaliteit
beter af waren in Holland en als laatste de constatering dat je hier dagelijks, echt
dagelijks wel belazerd wordt door Vietnamesen. Dit is iets wat mij ook al
een paar jaar is opgevallen, ben er er aan gewend, dus stoor mij er niet meer aan,
maar kan mij voorstellen dat als je door iemand belazerd wordt die je al 10 jaar
kent, je dat redelijk depri maakt.
Ik ben dus links en rechts eens gaan navragen en uitzoeken hoe dat zit....
Voor de duidelijkheid het zijn dus niet Vietnamesen die buitelanders een
"poot proberen uit te trekken" maar Vietnamesen die dat bij iedereen doen,
ongeacht ras, gelooof of geaardheid, ze zijn ruimdenkend dus.
Stel je de "waarom" vraag een een Zuid Vietnamees, dan is in 99 op de 100
het antwoord dat dat allemaal noorderlingen zijn die dit als hobby hebben.
Elke noorderling is een dief en corrupt volgens hun.
Nu moet dat per definitie natuurlijk genuanceerd worden, want welke zuiderling
kent alle noorderlingen, maar als het wordt afgezwakt tot "iedere noorderling die ik ken"
moet er toch wel wat aan de hand zijn.... en wat is dat dan... Wij hebben toch bijna allemaal wel ergens van binnen een stem die soms roept "maar dit doen we dus niet". Die
binnenstem ontbreekt hier.
De stelling is dat voor 1975 (einde van de Vietnam oorlog) dit "poot uittrekken" in
het zuiden niet voorkwam en is begonnen toen de noorderlingen hier binnenstroomden.
Het eerste dat ze toen deden is alles wat maar enigsinds waarde had, huizen, bedrijven,
bankrekeningen, potten en pannen, inpikken met waarschijnlijk als argument
ik heb lekker gewonnen en jij niet... wegwezen.
Dit heeft natuurlijk de liefde van het zuiden voor het noorden totaal geen goed gedaan
en zit nog steeds haarscherp in het geheugen. Vervolgens werden alle overheids
baantjes in het zuiden ingepikt door noorderlingen. Nog sterker, zelfs nu, meer dan 30 jaar
na de oorlog is de kans dat je als geboren zuiderling een baantje krijgt bij de overheid nagenoeg
nul, tenzij je natuurlijk fors wat onder water schuift. Als voorbeeld... Vietnam Airlines de
nationale carrier, alleen maar noorderlingen.
Voeg daar bij dat overheidsbaantjes niet bezet worden door "de juiste man op de juiste plaats", maar door "mijn oom... of xxxx $". Dit verklaart ook voor het grootste deel
de belabberde kwaliteit en service van het overheids apparaat (en daar bedoel ik dus ook
de vele vele staatsbedrijven mee).
Een bekend, ongeverifieerd verhaal is van een 4 ster resort waar de General Manager
voordat hij daar kwam, bakker was in een steegje in Hanoi. Zou me niks verbazen.
Wat mij in ieder geval altijd al is opgevallen dat als je zaken doet met Hanoi, je
3x je vingers moet natellen en 5x checken of zijn verhaal wel klopt. Nu ben ik ook
eens lekker ongenuanceerd :)
Op zich is dit natuurlijk wel een zeer triest verhaal, "men vindt" zichzelf een volk
van oplichters.
Wordt dit ooit nog wel eens wat?.... Yes... je ziet nu al dat de generatie van na 1975
wat meer "geweten" heeft, nog niet 100% want hun ouders zijn nog steeds
diezelfde "boeven", maar het gaat vooruit. Kan dus best wel eens 2 generaties
overheen gaan voordat het enigsinds normaal wordt hier.
Over de diepere oorzaak van dat roven en stelen laat ik mij maar liever niet
uit, je weet maar nooit welke noordelijke "KGBer" hollands kan lezen :) en ik
wil hier nog wel een tijdje blijven, prachtig land, goudeerlijke mensen.
(leg dit nu maar aan je baas uit)
of Vietnam wonen. Vaak gaat het dan kort over: "ga jij nog terug?" Bijna altijd is het
antwoord dan "nee". In december op een terrasje zitten met de krant en koffie
is blijkbaar een ongekende belevenis voor Hollanders.
Gisteren kwam ik iemand tegen die "waarschijnlijk wel" zei. Verwondering alom dus.
Hij gaf daar 3 redenen voor... toenemende aggressiviteit op straat, diezelfde ochtend
was hij getuige geweest, vlak voor zijn auto, van een taxichaufeur die een motobiker
aan het afranselen was. Dan zijn kinderen, die waarschijnlijk qua school en mentaliteit
beter af waren in Holland en als laatste de constatering dat je hier dagelijks, echt
dagelijks wel belazerd wordt door Vietnamesen. Dit is iets wat mij ook al
een paar jaar is opgevallen, ben er er aan gewend, dus stoor mij er niet meer aan,
maar kan mij voorstellen dat als je door iemand belazerd wordt die je al 10 jaar
kent, je dat redelijk depri maakt.
Ik ben dus links en rechts eens gaan navragen en uitzoeken hoe dat zit....
Voor de duidelijkheid het zijn dus niet Vietnamesen die buitelanders een
"poot proberen uit te trekken" maar Vietnamesen die dat bij iedereen doen,
ongeacht ras, gelooof of geaardheid, ze zijn ruimdenkend dus.
Stel je de "waarom" vraag een een Zuid Vietnamees, dan is in 99 op de 100
het antwoord dat dat allemaal noorderlingen zijn die dit als hobby hebben.
Elke noorderling is een dief en corrupt volgens hun.
Nu moet dat per definitie natuurlijk genuanceerd worden, want welke zuiderling
kent alle noorderlingen, maar als het wordt afgezwakt tot "iedere noorderling die ik ken"
moet er toch wel wat aan de hand zijn.... en wat is dat dan... Wij hebben toch bijna allemaal wel ergens van binnen een stem die soms roept "maar dit doen we dus niet". Die
binnenstem ontbreekt hier.
De stelling is dat voor 1975 (einde van de Vietnam oorlog) dit "poot uittrekken" in
het zuiden niet voorkwam en is begonnen toen de noorderlingen hier binnenstroomden.
Het eerste dat ze toen deden is alles wat maar enigsinds waarde had, huizen, bedrijven,
bankrekeningen, potten en pannen, inpikken met waarschijnlijk als argument
ik heb lekker gewonnen en jij niet... wegwezen.
Dit heeft natuurlijk de liefde van het zuiden voor het noorden totaal geen goed gedaan
en zit nog steeds haarscherp in het geheugen. Vervolgens werden alle overheids
baantjes in het zuiden ingepikt door noorderlingen. Nog sterker, zelfs nu, meer dan 30 jaar
na de oorlog is de kans dat je als geboren zuiderling een baantje krijgt bij de overheid nagenoeg
nul, tenzij je natuurlijk fors wat onder water schuift. Als voorbeeld... Vietnam Airlines de
nationale carrier, alleen maar noorderlingen.
Voeg daar bij dat overheidsbaantjes niet bezet worden door "de juiste man op de juiste plaats", maar door "mijn oom... of xxxx $". Dit verklaart ook voor het grootste deel
de belabberde kwaliteit en service van het overheids apparaat (en daar bedoel ik dus ook
de vele vele staatsbedrijven mee).
Een bekend, ongeverifieerd verhaal is van een 4 ster resort waar de General Manager
voordat hij daar kwam, bakker was in een steegje in Hanoi. Zou me niks verbazen.
Wat mij in ieder geval altijd al is opgevallen dat als je zaken doet met Hanoi, je
3x je vingers moet natellen en 5x checken of zijn verhaal wel klopt. Nu ben ik ook
eens lekker ongenuanceerd :)
Op zich is dit natuurlijk wel een zeer triest verhaal, "men vindt" zichzelf een volk
van oplichters.
Wordt dit ooit nog wel eens wat?.... Yes... je ziet nu al dat de generatie van na 1975
wat meer "geweten" heeft, nog niet 100% want hun ouders zijn nog steeds
diezelfde "boeven", maar het gaat vooruit. Kan dus best wel eens 2 generaties
overheen gaan voordat het enigsinds normaal wordt hier.
Over de diepere oorzaak van dat roven en stelen laat ik mij maar liever niet
uit, je weet maar nooit welke noordelijke "KGBer" hollands kan lezen :) en ik
wil hier nog wel een tijdje blijven, prachtig land, goudeerlijke mensen.
(leg dit nu maar aan je baas uit)
Subscribe to:
Posts (Atom)